February 19, 2015

Το καρναβάλι τελειώνει… οι μάσκαρες «πενθούν»… και οι ομιλίες «ανθούν»…!

Πόβερο Καρναβάλι


Θρήνος για το θάνατο του βασιλιά Καρνάβαλου
Την τελευταία νύχτα της αποκριάς, όλοι οι μάσκαρες θα πενθήσουν και θα κλάψουν, πάνω από τη μάσκα που πεθαίνει, μέχρι να ξαναγεννηθεί την επόμενη χρονιά. Έπαυε η μουσική, άρχιζαν όλοι με λυπητερές φωνές, να περνούν από τους κεντρικότερους δρόμους της πόλης της Ζακύνθου κουβαλώντας ένα φέρετρο με τη μάσκα μέσα, με πένθιμα εμβατήρια, έφταναν στην κεντρική πλατεία και κήδευαν τη μάσκα. Στη συνέχεια διαλύονταν, επέστρεφαν σπίτι τους και οι γυναίκες έφτιαχναν ρυζόγαλο. Την επομένη χτυπούσε η καμπάνα της Σαρακοστής και ξεκινούσαν όλοι για να γιορτάσουν τα κούλουμα. Μία μεγάλη περίοδος διασκέδασης, ξεφαντώματος, απελευθέρωσης αισθημάτων και πράξεων τελείωνε και περίμεναν μέχρι την επόμενη χρονιά για να το ζήσουν ξανά. Έθιμο και δρώμενο που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα με τη συμμετοχή πολλών μασκαράδων ντυμένων στα μαύρα!

Το κάψιμο της μάσκας σημαίνει το τέλος του καρναβαλιού
Το έθιμο όπως διαδραματίζεται στις μέρες μας




Ομιλίες  

               
Ομιλία στην πλατεία Αγίου Μάρκου 1907 - Λέσχη ο Ζάκυνθος
Τις ομιλίες θα μπορούσε κάποιος να τις περιγράψει αναφέροντας απλώς τον όρο θέατρο του δρόμου. Ένα σπάνιο είδος λαϊκού θεάτρου, που κλείνει μέσα της τη σάτιρα και τις παραδόσεις του παρελθόντος, μαζί με τις καταστάσεις του σήμερα. Ένα αμιγώς ζακυνθινό είδος θεάτρου που αξίζει να παρακολουθήσετε.
Πρόκειται για μικρά, θεατρικά έργα, γραμμένα κάθε χρόνο και ερμηνευμένα από ανθρώπους του κάθε χωριού που αναλαμβάνει να ανεβάσει μία ομιλία. Οι ηθοποιοί ήταν και είναι ακόμα στην πλειοψηφία τους ερασιτέχνες, παλιότερα έπαιζαν μόνο άντρες όλους τους ρόλους, ενώ τα θέματα είναι παρμένα από την καθημερινή ζωή, εμπλέκοντας τον έρωτα και την κοινωνία, χωρίς ποτέ να λείπει η περιπαικτική διάθεση και η σάτιρα για τα πολιτικά τεκταινόμενα, τόσο της χώρας, όσο και τα δικά μας εσωτερικά, ζακυνθινά θέματα που αξίζει να σατιριστούν.
Τα πρώτα χρόνια βασικό στοιχείο τους ήταν η μάσκα. Πλέον δεν χρησιμοποιείται, αλλά τα κείμενά τους ήταν και εξακολουθούν να είναι ευρηματικά και χιουμοριστικά. Η πρώτη καταγεγραμμένη παράσταση είναι ένα δρώμενο με θέμα τη ζωή του Εβραίου ψευδομεσσία Σαμπαθάϊ Σέβη στο Πλατύφορο την Καθαρή Δευτέρα του 1666. Από τότε οι Ζακυνθινές ομιλίες έγιναν πολλές, οι συγγραφείς ακόμα περισσότεροι και τα θέματα πραγματικά ανεξάντλητα. Εκείνο που είναι ακόμα πιο όμορφο και αξιέπαινο, είναι η προσοχή, η δουλειά που κάνουν για πολλούς μήνες και το μεράκι που δείχνουν οι νέοι άνθρωποι του νησιού μας, για την παραγωγή νέων ομιλιών. Αν έχετε την τύχη να βρεθείτε τις Απόκριες στη Ζάκυνθο, επιδιώξτε να ακούσετε μία… είναι σίγουρο πως θα την απολαύσετε!
Κ.Γ.


**Από την αναδρομή μας δεν θα μπορούσε να λείπει το πρόσφατο παρελθόν, αλλά και η καταγραφή του σήμερα. Διαβάστε αύριο τι γίνεται σήμερα στο Καρναβάλι της Ζακύνθου.     


No comments:

Post a Comment